uit klein hoefblad mei 2001

VERSLAG EXCURSIE NATUURGEBIED
TUSSEN BUITENVAART EN OOSTVAARDERSPLASSEN

Barbara, Henny en ik (Ingeborg) gaan gidsen. Niemand is echt bekend met het gebied dus gaan we voorlopen. Het lukt niet om samen te gaan, dus maandag met Henny afgesproken en donderdag met Barbara.

Voorlopen op maandag
We starten vroeg. Zitten we hier wel goed? (enige twijfel over de Kotterweg) Ja hoor we zitten goed. Het is guur weer dus we gaan meteen flink aan de wandel met veel blub, blub. De vraatsporen van de edelherten en reeën aan de boomstammen zijn een bijzonder gezicht. Het waait flink, we staan even stil om de toppen van de hoge essen te horen rammelen. Verder komen we flinke pootafdrukken, keutels en wissels tegen, deze moeten wel van de edelherten zijn. We vervolgen onze weg en komen op een open plek. Hier hadden we gehoopt wat te zien, maar helaas. We sluipen, zoals we dat wel meer doen, bij elke hoek voorzichtig verder. Ho stop! ! ! Henny, wat is dat? Wat ligt daar? We kunnen onze ogen niet geloven; een edelhert (man)! We kruipen stilletjes dichterbij, met het fototoestel in de aanslag. Als we op zo'n ± 8 meter oog in oog staan heeft hij er genoeg van. Hij staat op en neemt de benen, klik klik. Maar wat is dat? Er volgen er meer: klik klik klik klik klik. Het zijn er in totaal zo'n 10. Helemaal beduusd vervolgen wij onze weg en wederom kruisen we elkaars pad.
Thuis meteen de telefoon gepakt en Carla in geuren en kleuren verteld wat we gezien hebben. Zij ook benieuwd, dus las ik nog een extra ochtendje in (woensdag).

Het edelhert
Het volwassen mannetje (hert) heeft een schouderhoogte van 120 tot 140 cm en kan een gewicht bereiken van 175 tot 240 kg. Het vrouwtje (hinde) is wat kleiner en lichter van gewicht. Edelherten kunnen ± 20 jaar oud worden. 's Zomers hebben ze een mooie roodbruine vacht, als het winter wordt krijgen ze een dikkere vacht die wat grijzer van kleur is. Een goede bescherming tegen de kou. Het mannetje draagt een gewei. Dit gooit hij rond februari/maart af en in een maand of 4 zet hij weer een nieuw gewei op (bastgewei). Ieder jaar wordt het gewei groter en zo rond het tiende jaar is het gewei op zijn hoogtepunt. Daarna wordt zijn gewei elk jaar kleiner. Dit komt doordat hij een herkauwer is. Het gebit slijt en het wordt steeds moeilijker om genoeg bouwstoffen te verzamelen, die nodig zijn om een nieuw gewei op te zetten. Begin september breekt de mooiste tijd van het jaar weer aan: de tijd van de hertenbronst (paartijd). Ze trekken dan onrustig door de bossen en van 's avonds tot in de vroege ochtend klinkt hun langgerekt geburl. Zo'n 4 weken duurt dit schouwspel en in deze periode worden de hinden beslagen (gedekt). Tussen eind mei en half juni wordt het kalfje geboren, meestal één, tweelingen zijn zeldzaam. Op een stil en rustig plekje wordt het kalfje geboren en binnen enkele uren staat het al op eigen benen.

Even kijken op woensdag
Het is takkenweer, het giet, dus bel ik Carla even op. Weer of geen weer, we gaan zegt Carla. Ze is zo benieuwd en gelukkig onze komst blijkt niet voor niets.

Voorlopen op donderdag:
Barbara, ook al op de hoogte van ons avontuur, is ook erg benieuwd, want de verhalen deden snel de ronde. De route gelopen en ja hoor, we kwamen ze weer tegen. We spreken met de edelherten af dat ze zondag ook even van de partij zijn.

De excursie op zondag
Ik kom de hoek om naar het startpunt van onze excursie. Hè wat is dat? Zoveel mensen!! Slik slik. Gelukkig wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is, er is een sneeuwuil gesignaleerd. Er blijft een gezellige groep over van zo'n 45 personen. We splitsen op in tweeën en gaan aan de wandel. Het is prachtig weer en we vertellen enthousiast over onze gebeurtenissen van eerder en laten leuke dingen zien; de sleedoorn met haar eerste bloemetjes, de ganzen, het hoefblad, de eikentrilzwam etc. maar helaas geen edelherten. Daar is het toch iets te druk voor. We sluiten af met een heerlijke kop koffie en ieder (zelfs mensen vanuit Weesp) gaat voldaan naar huis. Barbara en ik kunnen het niet laten om even de sneeuwuil te begroeten. Het is een prachtig gezicht. Ook de vogelaars met hun kijkers op een lange rij is al een heel bijzonder gezicht en een plaatje waard.

Het was een prachtige zondag,
Ingeborg Jongeneel.

Home - Archief